وبلاگ عاشقانه ها
» احلی من العسل
غزل
اَحْلی مِنَ الْعَسَل
با قامت کوچک خود محشر به پا کردی ببین،
جسم تو در آغوش ِ من، پایت رسیده بر زمین.
در زیر سم اسب ها ماندی و یا در زیر پا؟!
با من بگو کی قاسمم(علیه السلام) تو قد کشیدی اینچنین؟!
می خوانمت،کشتی مرا، آخر جوابی ده به من ،
با من بگو از درد خود در این وداع ِ آخرین.
گفتم نرو آنها که با تیغ و سپر رفتند پرپر گشته اند،
گفتی عمو پرپر شدن در راه تو هست بهترین.
بود آرزوی تو شوی روزی شهید راه حق،
آخر رسیدی به همان، پرپرشدی ای مه جبین.
شرمنده ی روی برادر گشته ام با رفتنت،
ای روی ماهت چون حسن(علیه السلام)، ای آفتاب، نور مبین.
بردی تو با خود روح من ، قامت خمیده گشته ام،
از قامت ِ رعنای ِ تو ، گشته همه عالم حزین.
بر داغ من آتش فِشانَد خنده های دشمنان،
داغ ِ حسن(علیه السلام) تازه شده ، سوزد دلم ، گشتم غمین.
می گریم و می بارم و در بهت رفتن مانده ام،
دستی تو را،دستی گرفتم چشم خود با آستین.
هر تیر و شمشیری که بر جسمت نشسته قاسمم(علیه السلام)؛
گویی فرو برده به قلبم دشمنم از بهر کین.
دارم شماره می کنم من زخمهای پیکرت ،
دیگر نمانده بر تن تو جای سالم چون نگین.
در پای هر زخم تو جان دادم برایت ای عمو،
این چندمین بار است می میرم برایت چندمین؟!
