نفس صبح

» نفس صبح

شعر نفس ِ صبح


گُل ِ امید، تویی. 

ماه شب تار ، تویی.

تو همان وعده ی خورشید،

همان یار ، تویی.


تو طلوعی،

نفس ِ صبح،

ز ِ انفاس تو است.

مرکز ِ کل ِ جهان،

کعبه ی بیدار ، تویی.


بی دل و گمشده و خسته،

ندارد فرقی.

همه را در همه جا،

یار و خریدار ، تویی.


بر غریبان، تو پناهی،

تکیه گاه ِ عاشقان.

همدم ِ هر نفسی،

مرهم ِ بیمار ، تویی.


مغرب و مشرقْ ، تو،

قبله نمای ِ دلْ ، تو،

نقطه ی ِ عطف ِ وجود،

سنجش و معیار ، تویی.


از ازل تا به ابد،

عشق فقط نام تو و،

بر همه عالمیان،

آن مه ِ دلدار ، تویی.


شاعر:

نسترن صمدپور


مجله ارم بلاگ


آخرین مطالب این وبلاگ